We doen het denk ik allemaal:
Op bepaalde momenten in het leven dingen loslaten. En nee, dan bedoel ik niet het gedwongen afscheid (want ook daar weet ik alles van) maar ik bedoel de keuzes die je maakt. Hoewel soms pijnlijk en moeizaam maar toch.
Ik noem het wel eens: jassen aan de kapstok hangen.
Omdat ze niet meer passen of gewoon niet meer comfortabel zijn. Je bent toe aan wat nieuws.
Mijn jas van yin-docent hangt inmiddels aan de kapstok, naast die van Touch of Matrix trainer.
Ook die van schrijfster paste niet meer zo goed en die van Frequentie-matching werd te klein.
Eerder al, in 2019 bleek de jas van ritueelbegeleider bij afscheid te knellen – en destijds gaf ik er op deze wijze woorden aan:
In 2006 schafte ik een jas aan
En hij zat mij als gegoten
Warm, comfortabel met grote zakken
Verdriet vond er een plek
En zoals dat soms gaat met kledingstukken
Die jas raakte niet uit de mode,
sterker nog, jaar in jaar uit zat hij fijner
Aan de kapstok van mijn leven kwamen andere jassen
De een wat ruimer, de ander wat mooier
Soms een die te klein was
Maar die ene jas die ik al zoveel jaren droeg bleef mijn favoriet
Want wat er ook veranderde, die jas paste me als een tweede huid
Tot op een dag die jas opeens wat minder comfortabel voelde
Ik koos daarom steeds vaker voor een van de anderen jassen aan mijn kapstok
En tot mijn verrassing voelde ik me vrijer en blijer
Daarom is het tijd!
Tijd om die ene jas op te bergen
Want hij past nog als gegoten, maar past niet meer bij mij.
Met ingang van 2020 zal ik de jas van ‘Ritueel-begeleider bij afscheid’ niet meer dragen.
Het is tijd voor mijn andere warme en comfortabele jassen.
Stuk voor stuk geschikt om de wereld mooier te maken.
Ze zijn gevoerd met gevoel en compassie.
Ze voelen authentiek en zacht
Jassen van Ria versie 2020.
